Een andere kijk op trauma:

De weg terug naar mezelf…..

De afgelopen tijd ben ik zelf door een bijzondere ontwikkeling gegaan. Aan het einde van dit jaar rond ik mijn opleiding in lichaamsgericht werken met trauma af. Een opleiding die me niet alleen nieuwe kennis en inzichten heeft gebracht, maar me vooral heeft uitgenodigd om ook naar mezelf te kijken. Naar mijn eigen patronen, mijn overtuigingen en de delen in mij die soms zo hard hun best doen om alles goed te doen.

Ik ontdekte hoe gemakkelijk ik soms in mijn hoofd kan schieten. Willen begrijpen, zoeken naar antwoorden, vooruitdenken en het liefst alvast weten waar iets naartoe gaat. Ook als begeleider kun je de neiging hebben om iets goed te willen doen, om te helpen of om te zoeken naar wat iemand nodig heeft. Maar juist tijdens deze opleiding leerde ik dat niet alles opgelost of begrepen hoeft te worden. Soms begint verandering juist wanneer je even niets hoeft te doen.

Vertragen. Voelen. Aanwezig zijn.

Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk vraagt het best veel. Zeker als je gewend bent om door te gaan, verantwoordelijkheid te nemen en oplossingen te zoeken. Ik kwam mezelf daarin regelmatig tegen, zowel in mijn werk als in mijn privéleven. Ik leerde beter luisteren naar de signalen van mijn lichaam en ontdekte hoe belangrijk het is om mijn eigen grenzen en behoeften serieus te nemen. Ook leerde ik dat ik niet alles hoef te dragen of op te lossen voor een ander.

Die ervaring heeft mijn kijk op trauma veranderd.

Trauma gaat voor mij niet alleen over wat iemand heeft meegemaakt, maar ook over wat iemand daarvan met zich meedraagt. Soms zijn dat gevoelens die moeilijk onder woorden te brengen zijn, automatische reacties of patronen die ooit nodig waren om met een situatie om te gaan. Je kunt met je hoofd heel goed begrijpen waarom je doet wat je doet, en toch merken dat je steeds opnieuw in dezelfde reactie terechtkomt.

Ons lichaam speelt daarin een belangrijke rol. Het kan signalen geven die we lang hebben genegeerd, of reacties laten zien die we niet zomaar met wilskracht kunnen veranderen. Achter gedrag dat lastig voelt, kunnen beschermende delen zitten die ooit een belangrijke functie hadden. Niet iets wat weg moet, maar iets wat gezien en begrepen mag worden.

Ik ben steeds meer gaan ervaren hoe belangrijk het is om daar met aandacht en zonder oordeel bij stil te staan. Niet forceren, niet harder werken aan jezelf, maar stap voor stap onderzoeken wat er in je leeft. Op een tempo dat past bij jou, met ruimte voor je eigen grenzen en met aandacht voor wat op dat moment mogelijk is.

Ook in mijn werk met anderen neem ik dit steeds meer mee. Ik hoef niet alle antwoorden te hebben en hoef niet te bepalen waar iemand uit moet komen. Ik mag naast iemand staan, afstemmen, ruimte bieden en vertrouwen op het proces. Dat betekent niet dat ik niets doe, maar juist dat ik bewuster aanwezig ben bij wat zich aandient.

En misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die ik zelf heb meegenomen: dat groei niet altijd zit in méér doen, maar soms juist in minder. In durven vertragen, niet meteen weten en erop vertrouwen dat er ruimte kan ontstaan wanneer we niet alles proberen te sturen.

Een andere kijk op trauma begint voor mij dan ook bij een andere manier van kijken naar jezelf. Met meer mildheid voor de patronen die je hebt ontwikkeld, meer aandacht voor wat je lichaam vertelt en meer ruimte om te ontdekken wat je nodig hebt.

Nu ik mijn opleiding afrond, voelt het als een mooi moment om ook mijn aanbod op dit gebied verder te ontwikkelen en een nieuwe naam te geven. Een naam die beter past bij hoe ik inmiddels werk en wat ik mensen wil bieden: ruimte om te voelen, te onderzoeken en stap voor stap meer thuis te komen bij zichzelf.

Daarover binnenkort meer.

Voor nu neem ik vooral mee wat ik zelf steeds opnieuw mag oefenen: vertragen, vertrouwen en ruimte geven aan wat er is.

Vergelijkbare berichten